‘t Was nacht zaterdag en we waren naar Pieterburen gefietst om het mee te maken. Theaterwandeling door veld en donker dorp. Ondanks nieuwe maan dwaalde er licht over het veld. Er moesten nog wortelen geoogst. Maar de wandelaars vonden ook dwaallichten op hun pad…
De vlag kan uit! Geen kraai heeft in ons gepikt, geen worm ons aangeboord, geen slak ons afgelebberd. Wij zijn geplukt en gaan zo in de pan.
Alles groeit maar, alsof ‘t niks kost. Eerst al een prachtige plant met mooie vruchten eraan, die dan een paar dagen later in snot zijn veranderd. Een van die courgettes ontsnapt zowel de aandacht van de tuinier als die van slakken, als die van de versnotteraar. Een reuzencourgette! Maar nu hebben we een ovenschaal die vis en rijst in weinig moeite omtovert tot een pracht van een smakelijk gerecht.
Courgette omringd door goudsbloemen
Reuzencourgette met normale appel op zeer grote emmer
Eetbare ovenschaal
Door de ijzige poolwind die zondag blies, gingen we naar Leiderdorp om het verse nichtje te zien en natuurlijk te ruiken en vast te houden, dat warme wichtje te voelen. En wat een mooi indiaantje met die dikke zwarte pruik. Hoe krijg je het voor elkaar. De mammie is er nog beduusd van. Yael, die nu grote zus is geworden, liep de hele dag te zingen, maar dat werd niet door iedereen direct als goed teken gezien.
Vader vaardig!
Laat hem nog even narijpen, luidde de instructie uit Koewarasan bij het verjaarscadeau, een kolos van een pompelmoes. Als hij gaat rimpelen zou hij op z’n best zijn.
Al wat rimpelen ging, deze pompelmoes was het niet, die hield zijn vel in topconditie. Wel begon hij, ondanks gedurig keren, van onderen te zwarten. Toch het er maar op wagen dan, laten we hem slachten op een zondag!
Een beetje rotting was al gaande, maar het grootste deel van het vlees was stevig en sappigsmakelijk. Verrassend was de prikkeling op de tong, verrassender nog dat de prikkeling doorsloeg naar de geest. Zo leidde het nuttigen van de tropische vrucht uit het zonnige Suriname tot heerlijke lachkicks. Zouden ze er wat ingespoten hebben?
Mollie was zo lief om Ri en mij naar het Zuidlaardermeer te rijden in haar Molliebooks.nl bedrijfswagen, die vol met allerlei spannende manden en schapenvachten lag. Ook bijzonder dat wij haar mochten begeleiden op haar eerste schaatstocht met nieuwe heup. Vandaar de bezemsteel.
Het ging heel goed, Mollie duwde haar begeleidsters voort. Jammer dat ze ermee ophield, toen moesten wij het zelf doen. Hoe dan ook: je kunt best schaatsen in de buurt van Groningen. En lekkere Glühwein hebben ze er ook.
Mooier kon het nieuwe jaar niet beginnen dan met een schaatstocht door de velden van Buikslotermeer naar Holysloot.
Het was bij Bergen aan Zee dat we dit gedicht spotten, zomaar vervagend op de ruit van een strandtent. Dichter onbekend, maar vast niet onbemind.
Wat er staat:
Een nog nimmer geneuried lied
zong zichzelf het bestaan in
om op de wind te gaan liggen
Soms klinkt het als de lust en de liefde
dan weer als een voortrazende storm
rond een ontgoocheld huis
aan zee
Het strand zelf bood ook veel moois, kijk maar eens naar deze feestelijke kwal. Zou hij als tafelversiering kunnen dienen op de Gekkengetallenpartij?
Donderdag 31 juli, 16.54 uur - Nu alle regels met voeten getreden worden, kan deze er ook nog wel bij. Het is helemaal niet de vierde week van juli als ik deze foto neem, maar de vijfde, en ook nu is het niet de vijfde week en het is niet op weg naar het werk, maar op weg naar huis… Toe maar!
Gelukkig maar, want anders zouden we nooit zien wat zich ’s middags aan vrolijkheden afspeelt.
Tentbar met voetenrust, water bij de wijn en sluimerende wensen. De Bretonse avond valt in alle rust. Elk aan een kant van de bar, die al bij de eerste camping naar ons toe kwam zweven. Wat zou er nog meer aan komen zweven en weven? (De eerste ster is meer dan een daalder waard.)
Zigeunerbar - buiten de foto bevinden zich fonkelende feestkinderen die ons schelpen (geverfd) verkopen. Na de transactie een hoop geroezemoes en spannende fluisteringen over wat ze nog eens meer aan ons zouden kunnen slijten. 
Zo hangen de zigeuners hun was te wapperen.
Na vele omzwervingen vonden we in de Dunes Sainte Marguerite op Finistère eindelijk onze peetouders, Marie-Thérèse en Paul, beiden geretireerd. Zij heeft jarenlang in de steek gelaten kinderen opgevangen en hij had als buschauffeur ook de nodige ervaring. Elke zondag komen hun kinderen en kleinkinderen bij hun het familiemaal nuttigen, 18 in totaal. Hoe ze dat fikst? ‘Un plat!’ En vooraf een apéro, ‘dan gaat alles erin’. Zij wilden ons er best bij hebben en wij wilden niets liever, maar…
Maar wat eigenlijk?
Laatste reacties